Bag Filled with Special Foods

Dalamhati

Tuwing sumasapit ang isang punto kapag gabi, pakiramdam ko ay unti-unting kumikipot ang aking kwarto. Ang mga dingding ay nagmimistulang nagdidikita na tila magkasintahang nalayo sa isa’t-isa sa loob ng mahabang panahon. Ang sahig ay parang umaangat upang hagkan ang kisameng sa panaginip niya lang magagawa.
At nandun ako, sa gitna, naiipit sa mga nag-uumpugang mga damdamin na nagbabaga sa init. Hindi ko alam kung paano, pero kahit papano ay nagawa kong ilayo ang aking diwa mula sa hindi maganda pakiramdam.

Nagising ako mula sa isang masamang panaginip. Nagpapawis at hinahabol ang hininga, sabay sambit sa pangalang isang taon at mahigit ko ng pilit kinakalimutan.
Isang taon at mahigit na ang nakakaraan ng huli ko siyang makita sa malapitan.
Isang taon at mahigit na ang nakakaraan ng sabihin mo ang mga salitang tumunaw sa aking mga buto at bumutas sa aking mga kalamnan.
Isang taon at mahigit na ang nakakaraan, nuong ikaw ay nagpaalam.
Pero pagkatapos ng isang taon at mahigit pa, nandito pa din ako, sa lugar kung saan mo huling iniwan. Akala ko sa paglipas ng mga araw at buwan au unti-unting lumalayo ako duon sa lugar ng kataksilan. Pero hindi, sa bawat araw at buwan na dumaan, sa bawat araw at buwan na inakala kong ako’y matapang, nanatili ang kaluluwa kong sugatan habang pinapanuod ang paglayo ng anino kong sawang-sawa na sa kadramahan.

Ngayon, isa na lang akong walang buhay na nilalang.

Ang anino ko ay lumayo, ang kaluluwa ko ay nagtatago, ngunit nasa iyo pa din ang aking puso.

Dalamhati

Tuwing sumasapit ang isang punto kapag gabi, pakiramdam ko ay unti-unting kumikipot ang aking kwarto. Ang mga dingding ay nagmimistulang nagdidikita na tila magkasintahang nalayo sa isa’t-isa sa loob ng mahabang panahon. Ang sahig ay parang umaangat upang hagkan ang kisameng sa panaginip niya lang magagawa.
At nandun ako, sa gitna, naiipit sa mga nag-uumpugang mga damdamin na nagbabaga sa init. Hindi ko alam kung paano, pero kahit papano ay nagawa kong ilayo ang aking diwa mula sa hindi maganda pakiramdam.

Nagising ako mula sa isang masamang panaginip. Nagpapawis at hinahabol ang hininga, sabay sambit sa pangalang isang taon at mahigit ko ng pilit kinakalimutan.
Isang taon at mahigit na ang nakakaraan ng huli ko siyang makita sa malapitan.
Isang taon at mahigit na ang nakakaraan ng sabihin mo ang mga salitang tumunaw sa aking mga buto at bumutas sa aking mga kalamnan.
Isang taon at mahigit na ang nakakaraan, nuong ikaw ay nagpaalam.
Pero pagkatapos ng isang taon at mahigit pa, nandito pa din ako, sa lugar kung saan mo huling iniwan. Akala ko sa paglipas ng mga araw at buwan au unti-unting lumalayo ako duon sa lugar ng kataksilan. Pero hindi, sa bawat araw at buwan na dumaan, sa bawat araw at buwan na inakala kong ako’y matapang, nanatili ang kaluluwa kong sugatan habang pinapanuod ang paglayo ng anino kong sawang-sawa na sa kadramahan.

Ngayon, isa na lang akong walang buhay na nilalang.

Ang anino ko ay lumayo, ang kaluluwa ko ay nagtatago, ngunit nasa iyo pa din ang aking puso.